برای دهه‌ها، نام مهران مدیری معادل یک برند بزرگ و خیابان خلوت‌کن برای طنزهای شبانه بود؛ همان‌طور که عطاران در آثار مناسبتی و رامبد جوان در تاک‌شوها می‌توانستند نوعی رفتار جمعی فراگیر در مقیاس کشور ایجاد کنند. رفتاری فراگیر که طی آن، خانواده‌های ایرانی در زمانی مشخص گرد جعبه جادو جمع می‌شدند تا با تماشای آثار مدیری که پر بود از تکیه‌کلام‌های خاص و هجو روابط انسانی، خستگی روزمرگی را به خنده بدل کنند.